Boeddhisme en homoseksualiteit
Het is toch wel godgeklaagd, al die heisa over de uitspraken van Mgr. Léonard homoseksualiteit deze dagen. Vanuit het boeddhisme zitten we daar met verbazing naar te kijken. Waar hebben ze het in godsnaam (letterlijk) over?
Systematisch komt dan de vraag naar het standpunt van het boeddhisme. Ik moet u teleurstellen. Het boeddhisme, dat van nature al wars is van 'standpunten', heeft hier geen standpunt over.
Valt er dan vanuit het boeddhisme niets over seksualiteit te zeggen? Zeker wel maar dan toch liefst iets genuanceerder dan de uitspraken die we deze dagen in de pers terugvinden.
Om te beginnen, het boeddhisme gaat niet over wat mag en wat niet mag. We ontberen trouwens een opperwezen of ander ultiem criterium om daarover te oordelen. Het boeddhisme gaat wel over het veroorzaken van lijden of geluk.
Het is duidelijk dat seksualiteit in deze optiek een belangrijke drijfveer is. Er is helaas veel seksueel geweld. Regelmatig halen uitschieters de pers maar onnoemelijk veel blijft verborgen. En mensen kunnen ook gelukkig zijn binnen een seksuele relatie.
Dit heeft op zich niets te maken met de vraag of de relatie homo of heteroseksueel is. Ik heb zelf als psychiater talloze schrijnende verhalen aanhoord van verborgen seksueel misbruik binnen perfect legitieme relaties tussen heteroseksuele gehuwde mensen.
Het lijden of geluk wordt niet bepaald door de geaardheid van het seksuele verlangen maar door de manier waarop met dat verlangen wordt omgegaan. Er is niets mis met verlangen op zich. Het is maar als het verlangen een eis wordt waarin de ander niet meer als ander gerespecteerd wordt, waarin de ander aan mijn eis moet onderworpen worden, dat mijn verlangen tot oorzaak van lijden wordt.
Dus kunnen we erover ophouden ons te verliezen in nevenkwesties? Er is al lijden genoeg. Laat ons liever een positieve boodschap van respect en mededogen brengen.
Edel Maex
Psychiater
Secretaris-generaal van de Boeddhistische Unie van België